24.07.08

     Nawet mi się pisać nie chce. Za to płakać mi się chce. Taki jestem samotny. Smutno mi. Nie ma Joachimka. Nie ma, nie ma, nie ma.... Nie chce mi się biegać, nie chce mi się bawić, nie chce mi się jeść. No nie, teraz jednak przesadziłem.
     Starają się mi zapewnić rozrywki, biorą na kolanka, głaszczą, puszczają na spacerki, podtykają przysmaki... Pańcia to nawet przesadza, bo wpycha mi je do pyska strzykawką, chyba sobie za bardzo do serca moją niedolę wzięła.
     Któregoś dnia zostawili otwarte drzwiczki do klatki, niewiele myśląc wysadziłem głowę, przerzuciłem swe zgrabne ciało i już byłem na zewnątrz. Pobiegałem, pobiegałem i nie mogłem pojąć dlaczego oni pieją zachwyty nad zaistniałym faktem. Pańcia, to nawet komuś przez telefon o tym opowiadała. Nie rozumiem co może być zachwycającego w fakcie wyjścia samemu z klatki?
     Ale najbardziej lubię kiedy pani mnie tuli i głaszcze po łebku.... a ja wtedy podrzucam nim, dając jej do zrozumienia, że chcę jeszcze, że to lubię i.......... chyba......ją..........